- مارلون براندو میخواست که دون کورلئونه شبیه سگ نژاد بولداگ باشد بنابراین در هنگام تست، داخل دهانش پنبه گذاشت تا زیر گونههایش برجستهتر شود. او در هنگام فیلمبرداری از یک دندانگیر ویژه که توسط داندان پزشک طراحی شده بود استفاده کرد. از این دندانگیر در حال حاضر در موزهای در شهر نیویورک نگهداری میشود.
- براندو معمولا دیالوگهایش را حفظ نمیکرد. بنابراین در هنگام فیلمبرداری کار، دیالوگهای وی روی برگههای بزرگی نوشته شده و توسط دست اندرکاران فیلم جلوی چشمانش گرفته میشد.
- جملهی براندو در فیلم « پیشنهادی بهش میدم که نتونه رد کنه» به انتخاب موسسهی فیلم آمریکا به عنوان دومین دیالوگ برتر تاریخ سینما انتخاب شد.
- در مراسم اسکار، وقتی نام مارلون براندو به عنوان برندهی جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد خوانده شد، بازیگری ناشناخته با نام ساشین لیتلفدر که لباس سرخپوستان را بر تن داشت به روی صحنه رفت و ضمن عدم دریافت جایزه، پیام براندو را به حاضران در مراسم ابلاغ کرد. براندو این حرکت را به منظور نشان دادن اعتراض خود به بدرفتاری با سرخپوستان و تصویر غلطی که از بومیان آمریکایی در فیلمها به تصویر کشیده میشود انجام داد.
- براندو برای بهتر بازی کردن نقش خود، بسیار به توصیههای آلی لتیری توجه میکرد. لتیری که در پدرخوانده نقش سولوو را باز کرده، در دنیای واقعی برادر زن یکی از روسای مافیا با نام توماس ابولی بود و از سال ۱۹۵۴ با براندو رفاقت داشت.
- با اینکه مارلون براندو به عنوان نقش اول این فیلم شناخته میشود و جایزهی اسکار خود را نیز در شاخهی بهترین بازیگر نقش اصلی گرفته ولی مدت زمان حضور وی در فیلم کمتر از یک ساعت است. یعنی چیزی کمتر از یک سوم زمان فیلم.
- در هنگام فیلمبرداری صحنهی ترور دون کورلئونه، طرفداران مارلون براندو کل آن منطقه را پر کرده و شرایطی بسیار دشوار را برای ضبط تصاویر رقم زده بودند. به طوری که این صحنه در چندین برداشت گرفته شد. براندو هر بار که در این صحنه تیر میخورد، مردم از نحوهی زمین خوردن وی به وجد آمده و شروع به جیغ و داد کردن میکردند. در نهایت پس از فیلمبرداری این صحنه، براندو به میان مردم رفته و در شادی آنها شریک شد.

- در هنگام تمرین برای صحنهای که شخصیت جک ولتز با بازی جان مارلی از خواب برخاسته و سر بریدهی اسب خود را در رختخوابش میبیند از جسم شبیه سازی شده استفاده شد. با این وجود برای فیلمبرداری این صحنه، کوپولا سر بریدهی یک اسب واقعی را از کارخانهی تولید غذای سگ خریداری کرد و آن را بدون هماهنگی با مارلی در تختخواب وی قرار داد. در واقع تمام فریادهای مارلی در فیلم کاملا واقعی و در اثر غافلگیر شدن وی است.
- خوشحالیم در استودیو لومو این فیگور پدرخوانده رو ساختیم و مورد استقبال قرار گرفته است.